وقتی که مدتها قبل از جام جهانی اکثر تیمهای حاضر در جام و مخصوصا همگروهان ایران از بابت ایران خیالشان راحت بود، میشد این حدس رو زد که در آینده تیم ملی ایران به مشکل برخورد کنه. ترکیب و شیوه ی یکسان بازی ایران در بازی با حریفان مختلف، حضور ثابت بازیکنانی که شاید حتی تریلی هم توانایی کشیدن بار نام این بازیکنان رو نداشت ولی در مستطیل سبز، عملا فقط نقش سیاهی لشکر رو داشتند و از بابت نیمکت خیالشان راحت بود که تعویض بشو نیستند، حضور جوانانی مستعد در پشت دربهای تیم ملی و یا نهایتا بر روی نیمکت تیم و ... همه گویای این مطلب بود که در آینده ایران با کمبود بازیکن از نوع باتجربه روبرو خواهد شد. ولی شاید کمتر کسی به این موضوع توجه میکرد. حالا نوبت جام ملتهای آسیا رسیده و تیمی که بعد از گذشت بیش از ۳۰ سال تو سرش رویای قهرمانی رو پرورش میداد. اما در عمل تلفیقی از بازیکنان کم تجربه و باتجربه های مغرور نتونست ایران رو از یکچهارم بالاتر ببره. بزرگترین مربیان دنیا هم با همچین ترکیبی نخواهند توانست به جایی برسند. رودباریان در درون دروازه به جز یکی دو صحنه چندان اشتباهی نداشت ولی اگه وحید در سالهای گذشته تجربه کسب کرده بود، گزینه ی مناسبتری بود. در دفاع ما مجبور شدیم نصرتی رو به بازی بگیریم که بیشتر مواقع با خطا توپ حریف رو متوقف میکنه ولی اگه یکی مثل صادقی در گذشته میدون دیده بود، میتونست سمت چپ ما رو بیمه کنه. سمت راست کاپیتان ما کم فروغ بود و فقط یه پاس گل به جلال حسینس داد ولی یه کاظمیان باتجربه تر می تونست زنگ خطر رو برای مهدوی کیا به صدا در بیاره. تو خط حمله که رسول خطیبی و وحید هاشمیان اصلا در حد انتظار نبودند. هاشمیانی که خودش رو مستحق نوک خط حمله ی ایران میدونست و به همین خاطر حاضر نبود نیمکت نشینی رو تو تیم ملی تجربه کنه، تو سال ۸۶ اصلا خودش رو نشون نداده و او باتجربه ترین مهاجم تیم ملی ایرانه. یکی مثل مازیار زارع، ابراهیم صادقی و یا حتی تیموریان بهتر از کریمی میتونستند پشت سر مهاجمین مارو پوشش بدن ولی نام کریمی راه کسب تجربه رو رو به بعضیهاشون بست و تیموریان هم در پستی دیگه به کار گرفته شد. امیر قلعه نوعی در دو بازی اول اشتباهات تاکتیکی و ارنجی قابل توجهی داشت اما در باخت مقابل کره فقط بی تجربگی کار دست ما داد و حتی باتجربه ای مثل مهدوی کیا هم تحت تأثیر بی تجربگی ها قرار گرفت. من اگه به جای امیر قلعه نوعی بودم برای این رقابتها حسابی به غیر از کسب عنوان باز میکردم و سعی میکردم نقیصه های به جامونده از دوران برانکو رو تو این دوره از رقابتها رفع کنم تا شاید دیگه برای ایران نامها بازی نکنند و ما مجبور به استفاده از نامهای بی انگیزه نباشیم. در عوض برای سالهای بعد ما شاید ستاره های کم نورتر اما مؤثرتری رو در اختیار داشته باشیم و اونوقت اگه کسی کمتر از حد خود بود، راهی به جز نیمکت نشینی و رسوندن خود به تیم نداشته باشه.

یه زلزله ممکنه تا سالها اثراتش رو به جا بذاره و باعث تغییر مسیر بعضی اتفاقات بشه.